“Je bent een beetje touchy”, zegt mijn lief, “en ik ben eigenlijk een beetje bang voor je.” Ik grinnik. Dat kan ik me namelijk goed voorstellen. Ik ben nogal opgefokt en voel dat ik zomaar ineens boos kan worden. De spanning heeft zich genesteld op mijn borst en tussen mijn schouderbladen. Het voelt bijna als spierpijn. Ook merk ik het aan mijn bewegingen. Ruw en ongecontroleerd.
Het zijn de ingespoten hormonen. Na drie hormoonloze maanden hakt deze nieuwe poging er enorm in. Of beter gezegd, na twee jaar full continue hormoonbehandelingen wist ik niet beter meer. Het doet me goed om te merken dat ik niet zo bén, maar dat de hormonen mij zo máken.
Me I’m touchy… Nu zit wel het liedje van Aha in mijn hoofd.














